"Batje", werd ze door Opa Duivenvoorde genoemd.
Ze woonden langs de Heereweg op de duinrand naast het
meters lager gelegen bollenveld van de Hoogeveensche Polder.

Een voortuin met grindpad en een erf er achter
gaven het huis een bescheiden statuur.
Met de buurman, Jan Jonkheer, woonden ze
"twee onder n kap".
De huizen waren gespiegeld.
Onder de bijkeuken van hun huizen was
een schuurtje op polderniveau met een tuin,
door een slootje gescheiden van het bollenland.

Opa  had twee varkenshokken in
het schuurtje.
En keer heb ik meegemaakt, dat er een varken,
opgehangen aan een ladder, geslacht werd.

Een appelboom, een kippenren en een paar konijnenhokken
maakten die tuin tot een spannend speelveld.

Toen ik geboren werd, was Opa al 66 en Oma 64 jaar.


Zolang ik wist gingen we iedere zondagmiddag met mijn moeder naar Oma.
Ze was dol op haar en had veel waardering voor haar kracht en inzet.

Opa en Oma waren in 1926 getrouwd,
maar weduwe met 6 en weduwnaar met 9 kinderen.

Toen ze bijna 50 jaar getrouwd waren,
stelde Opa aan Oma voor,
ter gelegenheid van dat feest alle kinderen
500 gulden te geven.
"Nee, dat doen we niet", zei Oma,
"Als jij er straks niet meer ben, moet ik weer gaan bakeren!"

In 1903 was Oma getrouwd met Jan Heemskerk
(naar wie ik vernoemd ben),
een sterke man, bollenboer/landarbeider van 33 jaar.
Maar 12 jaar later kreeg hij aan acute blinde-darmontsteking
en moest hals-over-kop naar het ziekenhuis in Leiden.
 Dat ging in de Duinstreek rond die tijd nog met paard en wagen,
hotsend over veel onverharde wegen.
Het schijnt, dat hij daar arriveerde met een buikvliesontsteking
en na een paar dagen was overleden.

    
Barbara Schouten   en     Jan Heemskerk

Oma bleef achter met haar 6 kinderen,
zonder inkomen maar met begrafeniskosten.
Goede raad was duur en de armenzorg
voorzag slechts in brood en boter.

De kinderen werden op de jongste na
in gezinnen van de familie opgenomen.
Zo kwam mijn moeder als peuter bij opa en opoe schouten
in een gezin met jong volwassen ooms en tantes terecht.
Opa Jan Schouten was Schoenmaker
en speelde ook nog orgel en viool.

Oma zelf ging "bakeren".
Ze heeft in de Duinstreek veel vrouwen geholpen
bij de geboorte van hun kind.

Na 11 jaar ontmoette ze een vroegere buurjongen,
Willem Duivenvoorde.
Die woonde in zijn kinderjaren achter in de duinen,
maar het gezin verhuisde later naar de Langevelderweg.
De afzanding was in volle gang.

"Je bodem is van goud"
zongen veel Noordwijkerhouters
als de vorst uit de grond was
en het voorjaar begon.
En ze groeven de binnenduinen af
tot Guldemond er in 1905 op laaggelegen
geestgronden bollenvelden kon aanleggen.

Opa Duivenvoorde deed noestig mee
met spa en kruiwagen.
Het zand , aanvankelijk bedoeld voor
het talud van de spoorlijn
Haarlem Leiden,
dwars door de Hoogeveensche Polder,
ging in Opa's tijd al naar de
kalkzandsteenfabriek in Hillegom.

Later had hij een paar percelen groente en het
bollenperceel van Jan Heemskerk als inkomstenbron.
Hij was een ervaren stroper van kleinwild en hielp de
"Heeren van het Paardenkerkhof"
(waaronder "de Prins")
bij hun jachtpartijen in de overgebleven duinen.

Opa en Oma
leefden tot op hoge leeftijd aan de Heereweg.
Oma leefde vooral in haar kleine wereld
van familiebezoek en het huishouden met Opa.
Die kwam je ook nog wel op de fiets tegen.
Zo af en toe kwam hij een paar konijnen brengen,
wanneer "de Heeren" een grote buit hadden.
Zo leerde ik van hem konijnen slachten.
Opa volgde ook aandachtig radio en tv. Hij had
daardoor ook voortschrijdend inzicht over
politiek en geloof.

Opa Duivenvoorde stierf in 1976  (97 jaar)
Oma Duivenvoorde / Heemskerk-Schouten in 1982   (101 jaar)