Mijn Gemene Leven

in de duinendelta van vierstromenland

 

Hoofdstuk VIII:

8.00 2021  Mens Maris  de geest van de zee / uitleiding

Vanaf het duin lijkt alles kleiner,
behalve de zee die zoveel groter wordt.

Marsman, de dichter, deed in mij de bron der verbeelding wellen. Het begon allemaal heel pragmatisch, zoals ik in mijn scriptie op de pedagogische academie al aangaf. Maar hij raakte mij op gegeven moment echter tot in het diepst van mijn zijn.
Daarom, denk ik, bleef de bron behouden toen de afstand tot Marsman al weer wat groter werd.

Zijn door mij iets verbasterde aanmaning: "Wie leeft, leve in de geest van deze zee of leve niet!"; doelend op de Middellandse Zee waar de fontein "regenbogen werpt naar de kusten van de moskee, de tempel en het kruis", die aanmaning heeft mij echter nooit verlaten.

Met zijn allerlaatste dichtregel:
"Zolang de Europese wereld leeft ...., ruist hier de bron, zweeft boven déze zee het lichten van de creatieve geest", voelde ik mijn duigen geloofwaardig en levensbestendig gehoepeld.


Mijn denken over leven en dood kan ik niet los zien van de ontwikkeling van mijn geloof, dat -dank zij mijn moeder- een prenatale impuls gekend heeft die mijn religieuze verbondenheid van het tijdelijke en het eeuwige, niet gehinderd door enige twijfel, verdiepte en versterkte.
In mijn Qbusjaren heb ik pas ervaren, dat "God" (als concept of als fenomeen) daar eigenlijk niet toe doet. Die kan net zo naturel/vanzelfsprekend worden beleefd als worden ontkend. En in beide opvattingen heb ik mensen ontmoet die mij oprecht en onbevangen enthousiast daarover konden vertellen.

Zo ben ik in de loop van mijn bestaan

Kluizenaars zijn we allemaal,
Gekluisterd in een grauw verleden.
Maar wie z’n kluisters schouwen kan,
Bevrijdt zich zelve in het heden.

Het klinkt misschien allemaal wat pathetisch, maar niet geketend ben je “dood”.
Je bestaat alleen maar als klant, stemgerechtigde, abonnee, verontruste burger, geliefde of verwarde mens. Geketend ben je iets en je kunt daar helemaal in op gaan.
Niet geketend leef je niet meer, je bent volkomen vrij.
De markt van de aanbieders (onderwijs, werk, gezondheid, producten, zingeving) blijft uiteraard geïnteresseerd en zal trachten op basis van een profiel een passend aanbod te doen, “speciaal voor jou”, maar ze kennen je niet.

Wie zijn ketens doorziet, is vrij en zal primair in zichzelf moeten geloven. Dààr begint het vrije leven. Je bent je eigen discipel met een vrije discipline.

"Geloven is een werkwoord", leg ik mijn moslimburen de laatste jaren wel 'ns voor, "net als fietsen".
Maar wie een fiets heeft, is nog geen fietser, ook al poetst hij die elke dag.
Met andere woorden: Alleen fietsend kun je fietser zijn.

En dan kun je fietsen voor je plezier, voor je conditie, of om van A naar B te komen en al dan niet je brood ermee te verdienen.
En zo is het met geloof ook. Je kunt het oppoetsen, onderhouden, alle regels en voorschriften kennen of er je brood mee verdienen, maar dat op zich maakt je nog geen "gelover".

Geloven is een geesteshouding, een attitude; je bent zó geïnteresseerd in iets, dat je er tijd voor over hebt, dat je er enthousiast in investeert, voor een hoger doel. Je hebt dan een 'Route' te gaan, maar blijft kritisch en reflexief.
Net als de wetenschapper die op zoek gaat naar een antwoord op een probleem. Die studeert, bespreekt en ontwikkelt daarmee een veronderstelling (een geloof). Die voert relevante experimenten uit, tot er een antwoord opdoemt. En dan investeert die nog tijd om het verworven inzicht te falsificeren of om kritisch commentaar te vragen, voordat die durft te zeggen, het antwoord te vermoeden.

Geloven gaat dus aan weten vooraf. Wie begint met Weten, wordt eigenwijs.

Geloven maant tot bescheidenheid en kan leiden tot een veronderstelling. En maar hopen dat het is wat je denkt. En dan met liefde verder gaan in jouw omgeving, al is die andersdenkend, om mensen en middelen mee te krijgen in het experiment ‘leven’.

Geloof, hoop en empathie*.
Alleen in die volgorde ervaar je de kracht van die trits, die tot weten leidt, tot de sleutel naar de wereld van morgen, de weg naar globaal bewustzijn.
Het begint met geloven, onbevangen, vrij van angst.
Hoop en Empathie zijn de mentale krachten die jou het pad doen vinden dat tot verlichting leidt.

Ten aanzien van de dood heb ik geen enkele illusie over
een vorm van voortbestaan.
De dood is het einde en dat is maar goed ook.

Leven is het wonder;
uit niets kwam iets.


Rotterdam, 22 september 2022
De lockdown staat 'on hold'.

vandaar:

https://twitter.com/JanHensbergen
vooralsnog zoek ik geen volgers,
maar meedenkers voor een vervolg
 

Marsman
dichter tussen twee oorlogen

Lapsarians
IT meets IM

indeling hoofdstukken     of     xl verhalentabel

op zoek naar 9
een vervolg